Kapitalizmin Sömürü Kuralları Türkiye'de Daha da Vahşileşiyor

Fon Krizi, Sermaye Birikiminin Çürümesi ve Emekçi Toplumun Kuşatılması

Kapitalizm, emeğin ürettiği toplumsal zenginliğe sermaye tarafından el konulması üzerine kurulu tarihsel bir üretim ve mülkiyet düzenidir. Sermaye birikiminin sürekliliği, üretim araçları üzerindeki özel mülkiyetin, ücretli emeğin, rekabetin ve kar arayışının birlikte işlemesine dayanır. Türkiye'de bu ilişkiler, siyasal iktidarın ekonomik kaynakların dağılımındaki belirleyici rolü, kamusal denetimin zayıflaması, servetin belirli kesimlerde yoğunlaşması ve emeğin örgütlü gücünün aşındırılmasıyla daha sert bir karakter kazanıyor. Kapitalizmin kendi tarihsel gelişimi içinde oluşturduğu hukuki güvenceler, piyasa denetimi ve kurumsal düzenlemeler dahi sermaye birikiminin ihtiyaçlarına göre esnetiliyor. Ücretler enflasyon karşısında erirken finansal kazançlar, kamu kaynaklarının aktarımı, özelleştirmeler, arazi ve kent rantları üzerinden servet birikimi genişliyor. Üretimin toplumsal niteliği ile mülkiyetin özel karakteri arasındaki çelişki derinleşirken ekonomik büyümenin bedeli emekçilere, emeklilere, kadınlara, gençlere ve doğaya yükleniyor. Türkiye kapitalizminin giderek vahşileşen karakteri, yalnızca gelir dağılımındaki bozulmayla açıklanmıyor. Hukukun, siyasetin, finansın, kentleşmenin ve gündelik yaşamın sermaye birikimi doğrultusunda yeniden örgütlenmesi, sömürünün bütün toplumsal ilişkilere yayılan yapısını oluşturuyor.