Yarım Kalan Türkü

 Yarım Kalan Türkü

Uzakta bir ada var,

denizin ortasında değil yalnızca,

zamanın ortasında.

Bir söz düşüyor oradan,

duvara çarpıp susmuyor,

su gibi yol buluyor kendine.

Doğa konuşuyor usulca,

emek dinliyor.

Kadın taşıyor sabahı,

halk çoğaltıyor sesi.

Bir çocuk gülüyor,

bir dere akmak istiyor,

bir işçinin eli nasırla yazıyor

hayatın gerçek harflerini.

Ne devlet kaderdir,

ne sınıf alın yazısı.

Ne insan yalnız bencilliktir,

ne tarih tek çizgide yürür.

Bir ihtimal vardır hep,

taşın çatlağında,

tohumun sabrında,

kadının direncinde,

emeğin terinde,

halkın ortak sofrasında

Kuantum gibi belirsiz,

ama umut kadar gerçek

bir yol açılır önümüzde...

Doğa, emek, kadın, toplum,

birbirinden ayrı düşmeden

aynı türkünün içinde yürür...

Biz o türküyü söyleriz,

kısık sesle başlarız belki,

ama susmayız...

Çünkü düşünce

duvardan büyüktür...

Çünkü özgürlük

bir kişinin değil,

birlikte kurulan hayatın adıdır.